مرغ پر سوخته در پنجه باز است هنوز

جان به لب آمد و لب بر لب جانان نرسید

دل به جان آمد و او بر سر ناز است هنوز

گرچه بیگانه ز خود گشتم و دیوانه ز عشق

یار عاشق کش و بیگانه نواز است هنوز

 ***

گرچه هر لحظه مدد میدهدم چشم پر آب

دل سودازده در سوز و گداز است هنوز

همه خفتند، به غیر از من و پروانه و شمع

قصه ما دو سه دیوانه دراز است هنوز

گرچه رفتی، زدلم حسرت روی تو نرفت

در این خانه به امید تو باز است هنوز

این چه سوداست عمادا که تو در سر داری

این چه سوزی است که در پرده ساز است هنوز

منزل او در دل است اما ندانم دل کجاست

***

رفتی از دیده و دل محو تماشاست هنوز

عطر روی تو در این آینه پیداست هنوز

هر که در سینه دلی داشت به دلداری داد

دل نفرین شده ماست که تنهاست هنوز

نکند زیادی گفته باشی.

چقدر دو دل بودی موقع پست کردن این یادداشت. چرا؟

هم عشوه پنهان تو برگشته ز ما

می‌داد گهی داد اسیران، نگهت

او نیز چو مژگان تو برگشته ز ما

به هوای وصل جانان، پر و بالها زدم من

به فروغ دیده دل، شب هجر صبح کردم

به فراغ جان رسیدم، چو می صفا زدم من

نه به دیر پا نهادم، نه به مسجد و کلیسا

که به راه کعبه دل، به ره خدا زدم من

به حبیب هر چه دیدم، به شکیب خود فزودم

نه به لابه دم گشودم، نه دم از جفا زدم من

چو به کوی آشنایی، به ازین دری ندیدم

به هزار در نرفتم، در آشنا زدم من

***

به خدا که سینه من بشکاف و دل برون کن    

که درون خانه تو دگری چه کار دارد

به خدا که مهرت از سر، نشود به جور ذائل

که فروغ ذات عشق است و نباشدش زوالی

به خدا اگر به دردم بکشی که برنگردم

کسی از تو چون گریزد که تواش گریزگاهی

راستی آيا جايی خبری هست هنوز ؟
مانده خاكستر گرمی ، جايی ؟
در اجاقی طمع شعله نمی بندم، خردك شرری هست هنوز ؟

به نیرویی

حاکم بر سرنوشتم،

و در پر کاهی نیز نمی‌آویزم،

پس مرا چیزی نیست

تا به حفظ آن بکوشم.

مرا اندیشه ای نیست،

پس میتوانم ببینم.

مرا هراس از چیزی نیست،

پس میتوانم خود را به یاد آورم.

جدا و در سبکبالی.

پیشی میگیرم از عقاب،

تا رسم به رهایی.

کفر و ایمان چه به هم نزدیک است

عشق هم در دل ما سردرگم

مثل ویرانی و بهت مردم

گیسویت تعزیتی از رویا

شب طولانی خون تا فردا

خون چرا در رگ من زنجیر است

زخم من تشنه تر از شمشیر است

مستم از جام تهی، حیرانی

باده نوشیده شده پنهانی

عشق تو پشت جنون محو شده

هوشیاری است مگو سهل شده

من و رسوایی و این بار گناه

تو و تنهایی و چشم سیاه

از من تازه مسلمان بگذر، بگذر

بگذر از سر پیمان، بگذر، بگذر

عین دیوانه به دین عشق تو شد

جاده شک به یقین عشق تو شد

مستم از جام تهی، حیرانی

باده نوشیده شده پنهانی

(هدیه شب یلدا – 1388)

فدای چشم تو ساقی، بهوش باش که مستم

کنم مصالحه یک سر به صالحان می کوثر

به شرط آنکه نگیرند این پیاله ز دستم

***

آمدی که با دلم گفتگو کنی

خانه دل مرا زیر و رو کنی

از چه رو تو ندانستی که دلی نمانده مرا

رنج این غم زندگی به جان رسانده مرا

سرتاپا گنهم، نگهم گوید

راز زندگی تبهم گوید

سرد و خاموشم همه شب تنها

این افسانه شب سیهم گوید

از چه رو تو ندانستی که دلی نمانده مرا

رنج این غم زندگی به جان رسانده مرا

اشکم، آهم، سوزم، دردم

در جان خود، غرق دردم

که آتش درونم، خدای من، مرا رها نکرده

در این غمم که سوزد ز آه من، دل از خدا نکرده

گر ز ابر چشمم باران بارد

یا به دل نشان از یاران دارد

عشق آتشینی در جان دارد

که آتش درونم، خدای من، مرا رها نکرده

در این غمم که سوزد ز آه من، دل از خدا نکرده

آمدی که با دلم گفتگو کنی

خانه دل مرا زیر و رو کنی

از چه رو تو ندانستی که دلی نمانده مرا

رنج این غم زندگی به جان رسانده مرا

***

ز قامتش چو گرفتم قیاس روز قیامت

نشست و گفت، قیامت به قامتی است که هستم

نه شیخ میدهم توبه و نه پیر مغان می

ز بس که توبه نمودم، ز بس که توبه شکستم

(گلهای رنگارنگ-شماره 510)