باز در آن کو گذری یافتیم بر درش از کعبه دری یافتیم
پیش گدایان سر کوی دوست ملک جهان مختصری یافتیم
گر نظر مردم مقبل به ماست آن ز قبول نظری یافتیم
جان و سر و دیده چه داریم دوست از همه چون دوست تری یافتیم
گرچه گدائیم و کم از خاک راه بر سر خاکی گهری یافتیم
این همه اکسیر سعادت، کمال از طلب خاک دری یافتیم
سه درد آمد به جانم، هر سه یکبار غریبی و اسیری و غم یار
غریبی و اسیری چاره داره غم یار و غم یار و غم یار
پای بند قفسم باز و پر بازم نیست
سر گل دارم و پروانه ی پروازم نیست
گل به لبخند و مرا گریه گرفته ست گلو
چون دلم تنگ نباشد که پر بازم نیست
گاهم از نای دل خویش نوایی برسان
که جزین ناله ی سوز تو دمسازم نیست
در گلو می شکند ناله ام از رقت دل
قصه ها هست ولی طاقت ابرازم نیست
ساز هم با نفس گرم تو آوازی داشت
بی تو دیگر سر ساز و دل آوازم نیست
آه اگر اشک منت باز نگوید غم دل
که درین پرده کسی همدم و همرازم نیست ……………..
فاش اگر شوم
رویاهای پنهانم را پریشان میکنم؟!
من جلگه ای دارم
در زهر آفتاب
که سبزه های روییده در هر مزار را،
پنهان کرده است
در سایه ابرهایی سیاه و
در بارانهای مدام.
می بارند
همراه گریه هایم،
فاش اگر شوند …
محمود مومنی
حال که ناتوان از آنم که آزاد باشم
زندان را گسترده خواهم کرد.
به جای دیوارهای غم انگیزم
افقهایی خندان.
روی زمین راه نخواهم رفت
بلکه بر غرقابهای شب.
سقفی پذیرایم خواهد شد
که بهترین آسمانها خواهد بود.
حال که ناتوان از آنم که آزاد باشم
زندانم را بزرگ خواهم کرد.
(Manuel Altolaguirre-1905-1959)
این منم که امشب در باغم پرسه میزنم
یا گدایی است که شبانگاه
میان باغم کنکاش میکند؟
به اطراف مینگرم و درمی یابم که
همه چیز یکسان است و با این حال نیست …
پنجره باز بود؟
این خواب نبود؟
باغ، سبز کمرنگ نبود؟ …
آسمان روشن و آبی بود …
حال ابری،
بادی است.
و باغ هم تاریک و دلتنگ است.
فکر میکنم موهایم سیاه بود …
سپید پوشیده بودم …
حال مویم سپید است
و سیاه پوشیده ام …
این، مشی من است؟
این صدا که در درونم طنین می افکند.
هنوز آهنگ صدایی را دارد که داشتم؟
من خودم هستم یا گدایی که
شبانگاه
در باغم
پرسه میزند؟
به اطراف مینگرم …
هوا ابری و بادی است …
باغ تاریک و دلتنگ است …
می آیم و می روم … حقیقت ندارد که
فقط خوابم برده بود؟
موهایم سپید است … و همه چیز
یکسان است و با این حال همان نیست …
Juan Ramon Jimenz
…
و در این سلسله، آنگاه که یکی بر زمین افتد، از برای آن کسان است که از قفا می آیند؛ زنهار تا سنگی به راه است،
و هم از تغافل آنان که پیشتر گذشتند، به قدمهایی استوار و چالاک، اما سنگهای راه برنگرفتند .…
(جبران خلیل جبران)
در ابتدا:
وقتی نمیدانم، مردم با من چون نادانی کردار کنند.
وقتی میدانم، داناییم مرا زحمت شود.
وقتی که کردارم کژ است، مردم را آسیب میرسانم.
وقتی که راست است، خود را آسیب میرسانم.
اگر از وظیفه خود بپرهیزم، سهل انگارم.
اگر انجام دهمش، هلاک شوم.
چگونه در این تناقضات رها شوم؟
پس از مراقبه:
میبینم که ظاهرت را آراسته ای،
با این حال چیزی در درونت آشوب به پا کرده،
اگر نیروهای برونی بر تو میتازد
در پی مهارشان مباش،
از درون خود در برابرشان مقاومت کن.
اگر نیروهای درونی بر تو میتازند،
وقتی یافتی مهار ناپذیرند،
مراقب باش به برون نگریزند.
ولی اگر نیروهای برونی و درونی هر دو بر تو میتازند،
تلاش مکن که خدا را بیابی،
دعا کن که خدا تو را بیابد.
پس از تلاش:
درس مبتدی میخواهی؟!
یک کودک میداند. بی دلواپسی و بی خبر از خود، بدون تفکر عمل میکند.
هر جا بگذاریش، می ماند. نداند چرا.
هر جا بریش. میرود. نپرسد کجا.
به آرامی با مسیر جریانات همراه میشود.
آیا این کمال است؟
ابداً. این تنها آغاز کار است.
میسر میشود که نه-آموخته شوی.
تا بلکه بتوانی توسط خدا ارشاد شوی.
…
وقتی بدانی کی بایستی،
وقتی که بدانی با عمل خود،
دیگر نتوانی جلوتر روی،
این آغاز راه است !
(لائوزه)
چه کسی میداند که تو در پیله خود تنهائی؟
چه کسی میداند که تو در حسرت یک روزنه در فردائی؟
پیله ات را بگشا
تو به اندازه پروانه شدن زیبائی.
اگر خود را جای دیگران نگذاریم، قضاوت کردن درباره آنها بسیار آسان است.
هنگامی که نیکیتا خروشچف در کنگره حزب کمونیست شوروی سابق با تقبیح جنایتهای استالین جهان را شگفت زده کرد. در میان سخن رانی یک نفر از میان جمعیت فریاد برآورد:
- رفیق خروشچف، وقتی بیگناهان قتل عام میشدند، شما کجا بودید؟
- خروشچف گفت: هر کس این را گفت، از جای برخیزد.
اما هیچ کس از جایش تکان نخورد.
خروشچف ادامه داد: خودتان به سوال خودتان پاسخ دادید. در آن زمان، من همان جایی بودم که الان شما هستید.
دومین مکتوب، پائولو کوئلیو، 1379
