این منم که امشب در باغم پرسه میزنم
یا گدایی است که شبانگاه
میان باغم کنکاش میکند؟
به اطراف مینگرم و درمی یابم که
همه چیز یکسان است و با این حال نیست …
پنجره باز بود؟
این خواب نبود؟
باغ، سبز کمرنگ نبود؟ …
آسمان روشن و آبی بود …
حال ابری،
بادی است.
و باغ هم تاریک و دلتنگ است.
فکر میکنم موهایم سیاه بود …
سپید پوشیده بودم …
حال مویم سپید است
و سیاه پوشیده ام …
این، مشی من است؟
این صدا که در درونم طنین می افکند.
هنوز آهنگ صدایی را دارد که داشتم؟
من خودم هستم یا گدایی که
شبانگاه
در باغم
پرسه میزند؟
به اطراف مینگرم …
هوا ابری و بادی است …
باغ تاریک و دلتنگ است …
می آیم و می روم … حقیقت ندارد که
فقط خوابم برده بود؟
موهایم سپید است … و همه چیز
یکسان است و با این حال همان نیست …
Juan Ramon Jimenz
